死の快楽 ＩＩ

 Ohayou minna~

Zapraszam na kolejny rozdział Shi no Kairaku. Przepraszam, że króciutkie takie, ale chcę zachować tą tajemniczość i dlatego nie chcę się rozpisywać. Jednak w najbliższym czasie trochę się rozpiszę (mam nadzieję). Dziękuję i zapraszam do czytania~

***

„Zrobił to! Słyszałeś? A jednak odważył się…”

„Paraliżujący ból, przechodząc jakby przeze mnie odbiera mi mowę.

Wołam o pomoc – nikt nie odpowie.

Głuche ściany wpatrują się we mnie niepojęcie.

Tak je cieszy moje cierpienie.”

Usłyszałem tuż obok siebie głos i oskarżenia od jakiś chłopaków i moim pierwszym odruchem było skierowanie wzroku w stronę osób, które to mówią. Dwójka niezbyt wysokich i najwidoczniej również nie do końca rozwiniętych umysłowo wyrostków stała i przypatrywała się ciemności, jaka panowała w głębi korytarza. Może nie tyle tej ciemności, ale doskonale wszyscy wiedzieli, kto tam przesiaduje całymi dniami.  Nie śmiałem zaprzeczyć, że akurat on miał talent do tego, aby straszyć ludzi. Nie dziwię się, że rodzice go oddali.

Otrzepując tyłek podniosłem się i skierowałem do niezwykle czystych i białych drzwi przede mną. Zapukałem delikatnie i złapałem za jedyną złotą klamkę w ośrodku, która w nocy dzięki marnemu oświetleniu błyszczała się i nadawała specyficzny klimat temu miejscu. Po wejściu do środka ukłoniłem się nisko przed staruszkiem w fartuchu przy biurku. Nie pierwszy raz tutaj przychodziłem, jednakże tym razem nie z mojego powodu, jak się domyślam.

- Panie Profesorze? – Odezwałem się jako pierwszy. Staruszek miał to do siebie, że ledwo na krześle siedział, jednakże był gotów siedzieć na nim i zarabiać na tych biednych dzieciach, które do niego trafiają. Gdyby ktoś mu powiedział, że za odtańczenie walca dostanie pieniądze, nie zawahałby się, nawet ze sztucznym biodrem.

- Ach.. Cieszę się, że przyszedłeś – odpowiedział po chwili, gdy w końcu spostrzegł, iż w pokoju nie jest sam. Gestem spróchniałej niemalże dłoni pokazał mi drewniane krzesło przed biurkiem, toteż nań usiadłem. – Mam do ciebie sprawę – szepnął swoim zachrypniętym i oschłym głosem, przypatrując się mojej osobie zza starych, popękanych i dużo za dużych szkieł. – Jesteś chyba najbardziej rozwiniętym chłopakiem tutaj. Chcę, żebyś dowiedział się, o co chodziło z tym wypadkiem… - Dodał, a ja prychnąłem oburzony. Oczywiście, zacny Ojciec Dyrektor dupy nie ruszy z krzesła, jednak zdziwiło mnie to, że w ogóle go to przejmuje.

- Dobrze, jak Pan sobie życzy – rzekłem bez jakiegokolwiek uczucia i wstałem, wykonując przy tym delikatny ukłon w jego stronę.

Wyszedłem z pomieszczenia i znów spojrzałem na tą dwójkę, która wciąż stała i obgadywała chłopaka, będącego w części korytarza, gdzie światło nie sięgało. Sam z ciekawości spojrzałem w tamtą stronę i wśród panującego niemalże całkowitego mroku próbowałem wypatrzeć jakąkolwiek sylwetkę. Nie udało mi się to, toteż postanowiłem porozmawiać z chłopakami i dowiedzieć się od nich, co wiedzą.

Drżące i zarazem oburzone głosy upewniły mnie w tym, że ta dwójka jest praktycznie pewna czyja to wina. Dodatkowo policja nie potwierdziła, że to było samobójstwo. Równie dobrze ktoś mógł temu całemu Yutace pomóc, a ci najwidoczniej wiedzieli, że zrobił to ten z ciemności.

Skierowałem się w stronę mroku. Powoli narastało we mnie napięcie, jakie powstaje przez pewnego rodzaju wymysły wyobraźni w takich sytuacjach. Głucho, ciemno i pusto niby. Zagłębiając się w czerń, gubiłem powoli myśli, zastanawiając się, po co tak właściwie tam kroczę? Ostatni krok mój uprzedził szelest. Stanąłem jak wryty i patrzyłem tępo przed siebie, wyszukując w bezkształtności zagrożenia. Znów szelest papieru. Opuściłem głowę i skupiłem się bardziej, starając się dojść do tego, skąd ten dźwięk pochodzi. Rozejrzałem się po podłodze, a nogą taranowałem sobie przejście przez pustą przestrzeń. Nie było tu nikogo, a ja czułem się jak zwierzę w klatce, otoczone i zamknięte. Skierowałem się na ślepo bliżej ściany. Dłonią sunąłem po niewidocznej powierzchni w poszukiwaniu jedynego głupiego guzika, który rozwiałby me wątpliwości i pozwoliłby mi wziąć wdech.

Poczułem pod dłonią coś szorstkiego. Bez zawahania nacisnąłem mocniej na to dłonią. Usłyszałem jedynie „pstryk”, jednakże światło się nie zapaliło. Do moich uszu doszedł cichy chichot. Jednak ktoś tu był, to musiał być on.

- Światło nie działa? – Zapytałem, czując się tak, jakbym gadał do ściany, mimo tego, że wiedziałem, że tu jest. Czułem jego obecność. Czekałem minutę, jednak odpowiedzi nie uzyskałem. – Wiem, że tu jesteś. Słyszałem cię… - Szepnąłem, mając nadzieję, że teraz się ujawni. Łudziłem się, bowiem chłopak wciąż milczał i teraz już nie byłem w stanie określić gdzie się znajduje.

Za mną rozległ się jakiś krzyk. Odwróciłem głowę w tamtą stronę, przymrużając oczy mimowolnie od jasności światła, jaka tam panowała i odpijała się od lśniących, kredowych kafelek na podłodze. Stał tam chłopak w kruczoczarnych włosach i machał do mnie, przywołując mnie tym samym do siebie. Odwróciłem znów głowę w stronę ciemności.

- Przyjdę potem – szepnąłem i wróciłem do jasnej części korytarza, gdzie przywitał mnie brunet.

- Posrało cię? – Rzucił ciężkim głosem i patrzył na mnie bez emocji. Niepewnie wzruszyłem ramionami, prosząc go tym samym o rozwinięcie swej myśli. – Przecież mógł ci coś zrobić – dodał oburzony moim zachowaniem i skierował się w głąb korytarza na prawo, który prowadził do pokoi podopiecznych.

- Czemu miałby? – Poszedłem za nim, aby, jak obiecałem Staruszkowi, dowiedzieć się, o co chodzi.

- Bo jest nienormalny – odparł agresywnie i poszedł dalej, przy czym nawet przyśpieszył kroku.

Ja natomiast się zatrzymałem na środku niekończącej się bieli. Spoglądałem za nim zdezorientowany i starałem się chociaż trochę przyswoić i poukładać informacje o chłopaku z ciemności. Nie rozumiałem, dlaczego wszyscy zwalają to na niego. To, że był inny i odstawał od pozostałych nie znaczyło, że jest mordercą. Prawda?

„A oni patrzą i obserwują.

Śmieją się i komentują,

jednak nic z tym nie zrobią.”

Witamy Państwa z powrotem. Przed chwilą dostaliśmy nowe informacje na temat wypadku w Domu Dziecka sprzed dwóch dni. Jak ustaliła policja, nieletni Yutaka T. nie popełnił samobójstwa. Prawdopodobnie było to morderstwo, jednak jak sądzi lekarz sądowy, było to dokładnie zaplanowane. „Nie chcemy, żeby Państwo panikowali, jednak prosimy o wzmożoną czujność – być może na wolności jest morderca lub kształci się nowy i to była jego pierwsza ofiara”, mówił detektyw Sayuno. Razem z policją prosimy o zachowanie ostrożności i o zgłaszanie wszelkich informacji i podejrzeń na komisariat. Miłego wieczoru.